Voor EXPO NEO tijdens de heropening van Hofke van Chantraine toont Katleen Gils drie beelden die samen eenzelfde onderstroom dragen: de zoektocht naar wat ontstaat wanneer we vertragen, ontmoeten en het onvoorspelbare toelaten.

Haar werk beweegt zich tussen documentaire en intuïtieve fotografie. Het vertrekt telkens vanuit echte ontmoetingen, maar verschuift daarna naar iets dat minder verklaarbaar is: een gevoel, een spanning, een moment dat zich niet laat vastzetten maar wel laat ervaren.

In Thuiskomen keert de blik terug naar de oorsprong van haar leven in Burundi. Een alledaags tafereel wordt daar een poëtische laag over de werkelijkheid. Het beeld gaat niet enkel over plaats, maar over herkenning: het besef dat “thuis” geen vaste locatie is, maar iets wat telkens opnieuw kan ontstaan wanneer je kijkt met open aandacht.

Nyira vertrekt vanuit het directe, ongefilterde karakter van instantfotografie. Wat zich aandient is niet geënsceneerd of bewerkt, maar blijft juist daardoor open. De toevoegingen achteraf – tape, lijn, handeling – breken het idee van een afgerond beeld open. Het portret wordt een ruimte waarin imperfectie en schoonheid naast elkaar mogen bestaan, zonder hiërarchie.

In Gedeeld beeld verschuift het fotografische moment naar interactie. De camera wordt een middel tot contact, niet tot afstand. Het beeld ontstaat niet alleen door te kijken, maar door toestemming, vertrouwen en uitwisseling. Wat overblijft is geen bewijs van een situatie, maar een spoor van verbinding.

De link met NEO zit precies daar: in het ontstaan van iets nieuws dat niet vertrekt vanuit controle, maar vanuit ontmoeting. Niet groots of technisch vernieuwend, maar menselijk en kwetsbaar. Een nieuwe beeldtaal die niet afsluit, maar opent. Die niet fixeert, maar ruimte laat voor wat nog niet vastligt.

NEO is voor Katleen daarom geen thema dat ze illustreert, maar een manier van werken: fotografie als een levende ruimte waar iets tussen mensen kan gebeuren — en waar het beeld pas echt begint nadat het moment voorbij is.